Η Μάνα, Το Σταυρουδάκι Και Ο Τούρκος…! (Photo)

0-216-370x215

[Μια αληθινή συγκλονιστική και ιδιαίτερα συγκινητική ιστορία, που συνέβη πριν λίγα χρόνια!]

Συνάδελφός μου στό γραφεῖο, μέ ποντιακή καταγωγή καί καρδιά, μοῦ διηγήθηκε ὅτι κατά τή δεκαετία τοῦ ’90 παρακολουθοῦσε ἀργά τό βράδυ κρατικό κανάλι.

Παρουσιαζόταν ἕνα ντοκιμαντέρ γιά τή γενοκτονία τῶν Ποντίων καί μέ αὐτήν τήν ἀφορμή διάφοροι ἄνθρωποι κατέθεταν τίς μαρτυρίες τους. Κάποια στιγμή, μίλησε ἕνας γηραιός κύριος ποντιακῆς καταγωγῆς μέ κατάλευκα μαλλιά. Ἦταν καθηγητής πανεπιστημίου. Αὐτός, μέ πολύ συγκίνηση, εἶπε τά ἑξῆς: «Ἀρκετά χρόνια πρίν, ὅταν ἤμουν πενηντάρης, μιλοῦσα μέ μιά θεία μου πού ἦταν γιαγιά πιά. Μοῦ μιλοῦσε μέ μεγάλο παράπονο γιά τήν πατρίδα μας, τόν Πόντο, καί γιά τούς προγόνους μας. Πάνω στήν κουβέντα τῆς εἶπα πώς σύντομα θά ἔκανα ταξίδι – προσκύνημα στόν Πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου καί μέ παρακάλεσε μέ λυγμούς, ὅταν πάω, νά τῆς κάνω ἕνα χατίρι.

Μοῦ διηγήθηκε ἐπακριβῶς ποῦ βρισκόταν τό πατρικό της σέ χωριό τοῦ Πόντου. Μοῦ ἐξήγησε μέ λεπτομέρεια τά χαρακτηριστικά τοῦ χωριοῦ, τούς δρόμους, καί μοῦ προσδιόρισε μέ ἀκρίβεια τή θέση τοῦ σπιτιοῦ. Μοῦ εἶπε, μόλις τό βρῶ, νά ζητήσω ἀπ’ τούς Τούρκους πού θά ἔμεναν πιά ἐκεῖ νά βροῦν ἕνα κασελάκι, πού εἶχε κρύψει σέ συγκεκριμένο σημεῖο τοῦ παλιοῦ ἀρχοντικοῦ. Μοῦ περιέγραψε πλήρως τό κασελάκι καί τό τί περιεῖχε μέσα. Ἀσημικά, παλιά κοσμήματα, λίρες κλπ, ἕναν μικρό θησαυρό δηλαδή. Μοῦ εἶπε νά τά ἀφήσω στούς Τούρκους γιά ἀμοιβή, μέ προϋπόθεση νά μοῦ δώσουν ἕναν κρεμαστό σταυρό πού εἶχε μέσα τό κασελάκι.

Αὐτός ὁ σταυρός ἦταν ὁ βαφτιστικός τοῦ μικροῦ παιδιοῦ της, πού τό ἔχασε κατά τή γενοκτονία. Αὐτή εἶχε γλιτώσει. Εἶχε γλιτώσει μόνο τή ζωή της, γιατί ἡ χαροκαμένη ψυχή της μόνο ὁ Θεός γνωρίζει πῶς πέρασε μέσα στίς πικρές ἀναμνήσεις ἐδῶ στήν Ἑλλάδα. Ἔσβησε τά παρακαλετά της μέσα στά δάκρυα καί τῆς ὑποσχέθηκα νά κάνω ὅ,τι θά περνοῦσε ἀπ’ τό χέρι μου, ἀλλά μέσα μου δέν εἶχα πολλές ἐλπίδες. Πράγματι, ἔκανα τό ταξίδι, ἔκανα ὅ,τι ἐπιθυμοῦσα γιά τόν ἑαυτό μου καί μετά κατευθύνθηκα γιά τό χωριό τῆς θείας μου. Ἡ περιγραφή του ἦταν τόσο λεπτομερής, πού βρῆκα τό σπίτι πολύ εὔκολα. Παλιό λιθόκτιστο δίπατο ἀρχοντικό. Χτύπησα τήν πόρτα καί μοῦ ἄνοιξε ἕνας Τοῦρκος λίγο μικρότερος σέ ἡλικία ἀπό ἐμένα.

Εὐτυχῶς ἤξερε ἄπταιστα ἀγγλικά, γιατί ἐτύγχανε σεβαστό πρόσωπο τῆς δημόσιας διοίκησης τῆς περιοχῆς, μέ μεγάλο ἀξίωμα (Νομάρχης;) καί μπορούσαμε νά συνεννοηθοῦμε πολύ ἄνετα. Τοῦ διηγήθηκα μέ λεπτομέρεια ὅ,τι μοῦ εἶχε πεῖ ἡ θεία μου. Γιά μιά στιγμή ταράχθηκε καί μετά μοῦ εἶπε αποφασιστικά:

“Κοῖτα νά δεῖς, τώρα καλύτερα νά φύγεις, γιατί ὑπάρχουν καί ἄλλοι ὁμοεθνεῖς μου στό σπίτι καί δέν μπορῶ νά μιλήσω ἐλεύθερα. Ξαναέλα τό ἀπόγευμα τήν τάδε ὥρα πού θά εἶμαι μόνος νά τά ποῦμε καλύτερα”.

Πράγματι, ἔκανα ὅπως μοῦ εἶπε καί, ὅταν ξαναπῆγα, μέ ὑποδέχθηκε μέσα στό σπίτι πιά. Ἀφοῦ ἤπιαμε τόν καφέ, χωρίς νά μιλήσει, ἔφυγε ἀπ΄ τό δωμάτιο ὑποδοχῆς καί σέ λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στά χέρια του τό κασελάκι τῆς θείας μου. Κυριολεκτικά μοῦ ἔπεσε τό φλιτζάνι τοῦ καφέ ἀπ’ τά χέρια.

“Ὥστε τό βρήκατε ἤδη”, ψέλλισα σαστισμένος.

“Ναί, ἐδῶ καί πολλά χρόνια, ἀπό τότε πού εἶμαι σέ αὐτό τό σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ὅτι σοῦ ἀνήκει”, πρόσθεσε.

“Μί δέν τό θέλω”, εἶπα διστακτικά. “Μόνο τό σταυρουδάκι θέλω. Αὐτό μόνο ζήτησε ἡ θεία μου. Σᾶς παρακαλῶ κρατῆστε ὅλα τά ὑπόλοιπα”.

“Κοῖτα νά δεῖς”, εἶπε θυμωμένα, “θά κάνεις αὐτό πού σοῦ λέω. Αὐτά δέν εἶναι δικά μου. Τόσα χρόνια τά φύλαγα, μέχρι πού ἦρθες ἐσύ. Στή θεία σου ἀνήκουν. Νά τῆς τά πᾶς”.

“Μά, τό σταυρουδάκι”, ψέλλισα φοβισμένα.

Τότε μέ μιά κίνηση ἄνοιξε τό πουκάμισό του καί φάνηκε κρεμασμένο στόν λαιμό του τό σταυρουδάκι.

“Αὐτό δέν μπορῶ νά στό δώσω. Δέν μπορῶ, γιατί εἶναι δικό μου”

… Πραγματικά ζαλίστηκα. Δέν καταλάβαινα τί ἐννοοῦσε.

“Εἶναι δικό μου. Ἀκοῦς;” εἶπε δυνατά. “Εἶναι δικό μου, γιατί ἐγώ εἶμαι τό παιδί πού ἔχασε ἡ θεία σου πρίν σαράντα χρόνια”.

Ἔμεινα νά τόν κοιτῶ μέ ἀνοιχτό τό στόμα. Βούρκωσα. Ἦταν ὁ χαμένος μου ξάδερφος. Ἔπεσα στήν ἀγκαλιά του καί τόν ἔσφιξα. Ἔκλαιγα μέ ἀναφιλητά. Τό ἴδιο καί αὐτός. Ὅταν συνήλθαμε, μοῦ εἶπε:

“Δέν ἤξερα ὅτι ἡ μητέρα μου ἔζησε. Ἔμεινα πίσω. Ἄλλοι Τοῦρκοι πήρανε τό σπίτι καί μέ μεγαλώσανε σάν παιδί τους. Τώρα εἶναι πεθαμένοι. Ἔχω τή δικιά μου οἰκογένεια ἐδῶ πιά”.

Τοῦ ζήτησα νά μέ ἀκολουθήσει στήν Ἑλλάδα. Νά δεῖ τή μάνα του. Ἀρνήθηκε.

“Δέν μπορῶ νά γυρίσω πιά. Τά παιδιά μου ἔχουν μεγαλώσει. Εἶναι ἀξιωματικοί στόν τουρκικό στρατό. Καί σέ ὑψηλές θέσεις. Δέν ξέρουν ὅτι εἶναι Ἕλληνες. (σημ.: Ἀπ’ τή συνέχεια τῆς διήγησης θά φανεῖ ὅτι σέ αὐτό τό σημεῖο ψευδόταν, γιά νά προφυλάξει τά παιδιά του) Ἂν φύγω στήν Ἑλλάδα, τά παιδιά μου μπορεῖ νά πάθουν κακό ἐδῶ. Δέν πρέπει νά ἔχω καμία σχέση μέ τήν Ἑλλάδα”.

Ἐπέμενα καί τόν παρακάλεσα νά ἔρθει τουλάχιστον ἕνα ταξίδι σάν τουρίστας καί νά ἐπωφεληθεῖ γιά νά δεῖ τή μάνα του καί τούς ἄλλους συγγενεῖς του.

“Δέν γίνεται”, μοῦ ἀπάντησε. “Γιά νά καταλάβεις, ἐδῶ ἔχω μεγάλη δημόσια θέση. Σάν ἐμένα ὑπάρχουν πολλοί ἐδῶ. Ἐγώ τούς προσέχω. Μέ ἔχουν ἀνάγκη. Ἂν πάω στήν Ἑλλάδα, θά δώσω στόχο ὅτι κάτι συμβαίνει καί θά κινδυνέψουν καί ἄλλοι. (σημ.: Ἀπό αὐτό τό σημεῖο φαίνεται ὅτι, ταυτόχρονα μέ τό ἀξίωμα πού κατεῖχε σάν Τοῦρκος, ἦταν καί τοπικός ἡγέτης τῶν Κρυπτοχριστιανῶν. Τό πιθανότερο ἦταν καί τά παιδιά του νά τό γνωρίζανε, ἀλλά προφυλαγόντουσαν ἐξαιρετικά) Νά δώσεις πολλά φιλιά στή μάνα μου. Νά μήν λυγίσει. Νά κάνει ὑπομονή. Νά τῆς πεῖς ὅτι θά συναντηθοῦμε στήν ἄνω Ἰερουσαλήμ.

Ἀγκαλιαστήκαμε καί πάλι καί χωρίσαμε δακρυσμένοι.

Ἐπέστρεψα στήν Ἑλλάδα καί ἔτρεξα ἀμέσως μέ τό κασελάκι στή θεία μου, γιά νά τῆς τό δείξω καί νά τῆς πῶ τά φοβερά νέα. Ἀλλά τί δυσάρεστη ἔκπληξη μέ περίμενε. Οἱ συγγενεῖς μου μοῦ διηγηθήκανε πώς, λίγο μετά τήν ἀναχώρησή μου γιά τήν Τουρκία, ἡ θεία μου ἄφησε τήν τελευταία της πνοή. Ἴσως ὁ καλός Θεός τήν πῆρε κοντά του γιά νά μήν ἀκούσει ὅτι τόσα χρόνια ζοῦσε τό παιδάκι της καί αὐτή δέν μποροῦσε νά τό ἔχει στήν ἀγκαλιά της. Μέ ἀρκετά δάκρυα εἶχε ματώσει τήν καρδιά της τόσον καιρό. Δέν θά ἄντεχε νά ἀκούσει κάτι τέτοιο.

[Ἀπό τό περιοδικό Ἐκκλησιαστική Διακονία καί Μαρτυρία, τεῦχ. 377, 11]

Πηγή

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s