Κύπρος, Το Μαρμαρένιο Αλώνι Του Ελληνικού Γένους…! (Photo)

28911-25ce25a325ce25a425ce259125ce259a25ce25a525ce25a025ce25a1654

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός , δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἡ Ἑλένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, ἔγραφε πάντα στό ἐπάγγελμα πατρός μία λέξη πού ποτέ δέν καταλάβαινα: Ἀγνοούμενος…»

Τόν Μάρτιο τοῦ 2007 εἶχε ἐπισκεφτεῖ τό Κιλκίς ἡ Ἑλένη Φωκᾶ, ἡ ἡρωίδα Κύπρια «Δασκάλα τοῦ Γένους», ἡ ὁποία δίδασκε, ἀπό τήν εἰσβολή τοῦ 1974 ὣς τό 1997, στά λίγα ἐγκλωβισμένα Ἑλληνόπουλα τοῦ Ριζοκάρπασου. Βρῆκα τότε τήν εὐκαιρία καί τῆς πῆρα μία μικρή συνέντευξη, πού δημοσιεύτηκε σέ τοπική ἐφημερίδα τοῦ Κιλκίς.

Ἐπειδή τοῦτες τίς «πονηρές» ἡμέρες, κάτω στό πολύπαθο νησί, οἱ σύγχρονες Ἡρωδιάδες, πάλι μαίνονται καί ταράσσονται, ζητώντας ἐπί πίνακι τήν κεφαλή τῆς Κύπρου, ἀποσπῶ ἀπό ἐκείνη τήν ἐξομολόγηση τῆς Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλοῦσε ἡ γερόντισσα καί δάκρυζε μέ σπαραγμό. Περίλυπη ἱστοροῦσε τά μαρτύριά της, ὅμως… περήφανη καί ἀγέρωχη, ὡραία σάν Ἑλληνίδα τοῦ ’21, πού «τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως/τές ἔμπνευσε χορό»).

Ἡ Κύπρος συνιστᾶ τό τελευταῖο ὅριο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπώλεια τῆς Κύπρου, ἂν ὑπογράψουν οἱ Ἐφιάλτες, «μέ χέρια καί ποδάρια», πού ᾽λεγε ὁ Μακρυγιάννης, τό νέο σχέδιο «Ἀνάν», θά σημάνει καί τό ὁριστικό τέλος τῆς μείζονος παρουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τόν ὁριστικό ἐγκλεισμό του στό συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο.

Εἶναι βέβαιο, ὅτι οἱ μηχανισμοί καταδολίευσης τοῦ λαοῦ καί τά ἀργύρια τῆς προδοσίας θά ἐπιστρατευτοῦν καί πάλι. Οἱ ἐχθροί πανηγυρίζουν γιά τά κοινά ἀνακοινωθέντα. Καί ὡς γνωστόν «ἐπαινούμενος γάρ ὑπό τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶ μή τι κακόν εἴργασμαι», ὅταν χειροκροτοῦν Τοῦρκοι καί Φράγκοι, πρέπει νά τρέμουμε. Ἡ δημοσιογραφική ξεφτίλα ἤδη “πῆρε γραμμή” καί μπῆκε στή γραμμή.  Οἱ πολιτικοί νάνοι καί ἀρλεκίνοι, τά γνωστά πουλημένα τομάρια, βγῆκαν ἀπό τά θαλάμια τους. Ὀρθῶς λέχθηκε, ὅτι «κακό εἶναι νά πουλιέσαι, ἀλλά χειρότερο εἶναι νά πουλιέσαι καί νά μήν σέ ἀγοράζει κανείς».

Ἂν νομίζουν ὅτι θά ἐπιβιώσουν ἀνεβάζοντας τήν στάθμη τῆς ἀτιμίας καί τῆς σαπίλας τους, αὐτοαπατῶνται. «Πολλούς ἀφέντες ἄλλαξες/δέν ἄλλαξες καρδιά», ἔγραφε ὁ Παλαμᾶς γιά τήν Κύπρο. Αὐτό ἰσχύει γιά τόν Ἑλληνισμό. Θά ξυπνήσει ὁ γίγαντας καί τότε θά τούς πάρει καί θά τούς σηκώσει…

Ἂς παραθέσω ὅμως τά λόγια της Δασκάλας τοῦ Γένους:

«–Κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες γινόταν τό μάθημά σας;

Ἔκανα μάθημα σε συνθῆκες Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Τοῦρκοι τσαούσηδες ἔστηναν αὐτί γιά νά ἀκοῦν τί λέμε. Πολλές φορές τά βράδια, βρώμιζαν τό σχολεῖο καί μεῖς τό καθαρίζαμε τό πρωί. Ὅσο γιά τά βιβλία, αὐτά ἔφθαναν στά χέρια μας ἀπό τίς ἐλεύθερες περιοχές τόν Μάρτιο.

–Τί κάνατε γιά να διατηρήσετε τό ἐθνικό φρόνημα τῶν μαθητῶν σας;

Ἤμουν μαθήτρια τῶν μαθητῶν μου. Κάθε πρωί ζωγραφίζαμε στόν πίνακα τήν ἑλληνική σημαία, γιά νά μήν ξεχνοῦν. Ζητοῦσαν πολύ νά κάνουμε ἱστορία, νά μιλᾶμε γιά ἥρωες καί Συναξάρια ἁγίων. Δέν ἔσκυψαν ποτέ τό κεφάλι, οὔτε φοβήθηκαν. (σ.σ. Αὐτά νά τά διαβάζουν οἱ ποικιλώνυμοι μεταπατερικοί ἐκκλησιομάχοι  καί  ἐπίβουλοι τῶν Θρησκευτικῶν καί τῆς Ἱστορίας).

–Ποιές ἦταν οἱ συνθῆκες ζωῆς τῶν ἐγκλωβισμένων;

Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Τό μεγαλύτερο κακό μᾶς τό ἔκαναν οἱ ἔποικοι. Βίαζαν, δολοφονοῦσαν καί οἱ οἰκογένειες πού εἶχαν κορίτσια ἀναγκάστηκαν νά καταφύγουν στίς ἐλεύθερες περιοχές. Οἱ ἔποικοι ἦρθαν σέ δύο δόσεις. Οἱ πρῶτοι ἦρθαν στίς 25 Μαρτίου καί οἱ δεύτεροι τόν Δεκαπενταύγουστο, ὅταν γιορτάζει ἡ Παναγία, γιά νά μᾶς ἐξευτελίσουν.
Ἐπίσης, νά σᾶς ἀναφέρω ὅτι ὁ πατέρας μου, ὅταν χρειάστηκε ἐγχείρηση, πῆγε σέ νοσοκομεῖο στά κατεχόμενα. Ἡ τομή ἔγινε σέ σχῆμα μισοφέγγαρου καί τόν ἕραψαν ὅπως ράβουν τσουβάλια μέ πατάτες. Ἡ κατάστασή του ἐπιδεινώθηκε καί μετά ἀπό λίγο πέθανε.

–Τί γνώμη ἔχετε γιά τό Σχέδιο Ἀνάν;

Ἀνάλγητοι ξένοι, ὑποστηρικτές τῆς Τουρκίας, χάριν τῶν στυγνῶν συμφερόντων τους καί ὑποτελεῖς στούς ξένους δικοί μας, μεθόδευσαν τό περιβόητο Σχέδιο Ἀνάν. Ὄχι γιά τήν ἐλευθερία τῆς Κύπρου. Ὄχι γιά ὅσα περιμέναμε ἀπό τόν Ὀργανισμό Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Οὔτε καί γιά τίς ἀρχές καί ἀξίες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἀλλά γιά τήν ἐπέκταση τοῦ τουρκικοῦ ἐλέγχου σέ ὁλόκληρη τήν Κύπρο. Γιά τή διάλυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Γιά τή μετατροπή τῆς Κύπρου σέ προτεκτοράτο. Γιά τήν ἐπιβολή ἑνός ρατσιστικοῦ, ἀντιδημοκρατικοῦ καθεστῶτος διαχωρισμοῦ, μόνιμης καταπάτησης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιά τή νομιμοποίηση τοῦ παράνομου τουρκικοῦ ψευδοκράτους καί τῶν ἐποίκων».

–Ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας γιά τό βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ´ Δημοτικοῦ;

Τό βιβλίο Ἱστορίας, εἶναι ἀπαράδεκτο. Χάνουμε τήν ταυτότητά μας, ἐξευτελιζόμαστε μέ τέτοια βιβλία. Ὁ πατέρας μου, ἔλεγε ὅτι οἱ Τοῦρκοι θρησκεία δέν ἔχουν καί θρησκεία τηροῦν. Ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καί Ἱστορία δέν τηροῦμε».

Σπουδαῖα, τρανά λόγια. Τό Κρυφό Σχολειό πού οἱ τωρινοί τσαρλατάνοι τῆς ἱστοριογραφίας καί τῶν Μ.Κ.Ο. ἀπορρίπτουν, ζοῦσε καί βασίλευε στήν Κύπρο ὣς τά χρόνια μας. Ἄλαλα, τά χείλη τῶν ἀσεβῶν… Ὅταν τέτοιοι «μεταξένιοι» ἄνθρωποι, σάν τήν Ἑλένη Φωκᾶ, λένε Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικός γι’ αὐτούς εἶναι νά μιλᾶς μές ἀπό τό μνῆμα. Νά, σάν τόν Αὐξεντίου, τόν Γρηγόρη τόν ἀντρειωμένο, πού ἔγινε λαμπάδα τοῦ Γένους, στίς 3 Μαρτίου τοῦ 1957, ἐκεῖ στόν Μαχαιρᾶ. (Στό χωριό Ἀκρίτας τοῦ Κιλκίς, δίπλα στά σύνορα μέ τό σκοπιανό ψεῦδος, στέκεται ὁλόρθη προτομή τοῦ ἥρωα. Γύρω στό 1950, ὑπηρετοῦσε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἐδῶ στόν νομό Κιλκίς. Ἄραγε πῆγε ποτέ ἕνα σχολεῖο νά τόν τιμήσει, νά καταθέσει ἕνα δάφνινο στεφάνι στήν μνήμη του; Προλαβαίνουμε ἀπό τούς ἀποκριάτικους χορούς καί τίς λοιπές ἀξιολύπητες… ἐκδηλώσεις).

Κι ἂν «ἀνεβοῦμε» λίγο στόν Μάρτιο, «θά σκοντάψουμε» στίς 13, τότε πού ἔπαιρνε τήν ἀνηφοριά καί τά σκαλοπάτια τῆς λευτεριᾶς ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Πῆγαν στήν μάνα του, τήν περήφανη Ρωμηά τῆς Κύπρου, νά τῆς ποῦν, νά πιέσει τό γιό της, ὥστε νά προδώσει. Οἱ λίρες πολλές καί ἕνα διαβατήριο οἰκογενειακό γιά τήν Ἀγγλία. Τούς εἶπε: «Ἐγώ δέν ἐγέννησα παιδί νά τό λαλοῦν προδότη/χαλάλι τῆς πατρίδας μου τό αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου». Στά παλιά βιβλία Γλώσσας ϛ´ δημοτικοῦ (πρό τοῦ 2006), ὑπῆρχε, στό γ´ τεῦχος, ἕνα ὡραιότατο ποίημα γιά τόν Εὐαγόρα, γραμμένο ἀπό τόν Δωδεκανήσιο Φώτη Βαρέλη. Τό ἀντιγράφω:

«Ἐψές πουρνό μεσάνυχτα στῆς φυλακῆς τή μάντρα/ μές στῆς κρεμάλας τή θελιά σπαρτάραγε ὁ Βαγόρας. /Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δέν τ’ ἄκουσε κανένας. /Ἡ μάνα του ἦταν μακριά, ὁ κύρης του δεμένος,/ οἱ νιοί συμμαθητάδες του μαῦρο ὄνειρο δέν εἶδαν,/ ἡ νιά πού τόν ὁρμήνευε δέν εἶχε νυχτοπούλι./ Ἐψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τόν Εὐαγόρα. /Σήμερα Σάββατο ταχιά ὅλη ἡ ζωή σάν πρῶτα./ Ἐτοῦτος πάει στό μαγαζί, ἐκεῖνος πάει στόν κάμπο, /ψηλώνει ὁ χτίστης ἐκκλησιά, πανί ἁπλώνει ὁ ναύτης/ καί στό σκολειόν ὁ μαθητής συλλογισμένος πάει./ Χτυπᾶ κουδούνι, μπαίνουμε στήν τάξη του ὁ καθένας./ Μπαίνει κι ἡ Πρώτη ἡ ἄταχτη κι ἡ Τρίτη πού διαβάζει, /μπαίνει κι ἡ Πέμπτη ἀμίλητη, ἡ τάξη τοῦ Εὐαγόρα./

-Παρόντες ὅλοι;
-Κύριε, ὁ Εὐαγόρας λείπει.
-Παρόντες, λέει ὁ δάσκαλος, καί μέ φωνή πού τρέμει:
-Σήκω, Εὐαγόρα, νά μᾶς πεῖς ἑλληνική ἱστορία.

Ὁ δίπλα, ὁ πίσω, ὁ μπροστά, βουβοί καί δακρυσμένοι,/ ἀναρωτιοῦνται στήν ἀρχή, ὥσπου ἡ σιωπή τους κάμνει /νά πέσουν μ’ ἀναφιλητά ἐτοῦτοι κι ὅλη ἡ τάξη./ -Παλληκαρίδη, ἄριστα, Βαγόρα, πάντα πρῶτος, /στούς πρώτους πρῶτος, ἄγγελε πατρίδας δοξασμένης,/ σύ μέχρι χθές τῆς μάνας σου ἐλπίδα κι ἀποκούμπι, /καί τοῦ σχολειοῦ μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία. /Τά ᾽πε κι ἁπλώθηκε σιωπή πά ‘στά κλαμένα νιάτα, /πού μπρούμυτα γεμίζανε τῆς τάξης τά θρανία,/ ἔξω ἀπ’ ἐκεῖνο τ’ ἀδειανό, παντοτινά γεμάτο».

Τό πέταξαν ἔξω καί στή θέση του διδάσκουμε τόν ἡρωισμό μέσῳ μιᾶς σαχλαμάρας μέ τίτλο «Μέ λένε Σόνια» (β´ τ., σελ. 62). Ἡ «Σόνια» εἶναι μία γάτα-ἥρωας, γιατί νιαούριζε καί ξύπνησαν οἱ γείτονες καί ἀποσοβήθηκε μία πυρκαγιά καί τήν ἐπαινοῦν οἱ πυροσβέστες καί… δέν συνεχίζω, γιατί «καπνίζουν τά μάτια μου» ἀπό ὀργή. Ὅπως τό εἶπε ἡ Δασκάλα, «ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καί Ἱστορία δέν τηροῦμε», γιατί κυβερνάει τό σκουπιδαριό…

Πηγή

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s